Ons Leiden

Robinson von Grumbkow

De huizen in de Hoven in Leiden-Noord zijn verouderd. Over twee jaar wil de gemeente hier nieuwe woningen gaan realiseren. Robinson woont al twee jaar antikraak in één van de appartementen. 

‘‘ik hoef geen duur appartement aan de gracht.’’

In haar huis zit geen centrale verwarming en in de stoep voor de deur zitten gaten. De flat waarin ze woont, lijkt te verzakken. 

Tussen de woningen in ligt een groot grasveld; er staat een speeltoestel op het gras. Alsof de architect van deze wijk ooit voor ogen had dat hier alle bewoners dagelijks samen zouden komen om met elkaar te praten, hun kinderen te laten spelen of samen te bewegen. 

Maar er is niemand. Van de picknickbanken maken de bewoners niet of nauwelijks gebruik. Behalve in de zomer, merkt Robinson op. Dan komen families, veelal van Noord-Afrikaanse komaf, hier soms samen. 

“Een deel van de huizen zijn antikraak-woningen, maar er zijn ook sociale huurwoningen. Het is een multiculturele wijk, maar de verschillende gemeenschappen komen niet perse veel met elkaar in contact”, zegt Robinson. “Zelf ben ik wel benieuwd naar de gezinnen die vijf keer per dag in een stoet naar de moskee gaan. Ik zie in die cultuur wel een zekere schoonheid en ik zou graag eens in de moskee willen kijken, maar toch doe ik het niet. Ik ben te verlegen om daar zelf naar binnen te stappen; te onzeker dat ze mij misschien te Hollands vinden. Ik vind contact met mensen maken wel belangrijk. Ik wil graag betrokken zijn bij de wijk, maar ik vind het ook spannend om op mensen af te stappen.” 

Ze wijst naar een flyer die op haar deur is geplakt en leest de informatie voor. Het gaat over een gratis bloedsuikermeting in het buurthuis en een naaicursus. “Ik wil dus wel betrokken zijn, maar ik sluit mij niet zo snel aan bij een activiteit in het buurthuis. Ik zou het leuk vinden om taalmaatje te zijn en met iemand te kletsen. Ook nu met corona is dat mogelijk want dan kun je samen naar buiten om te wandelen en een beetje met elkaar te beppen.” 

Het groene gedeelte achter de Hoven en de Tuin van Noord vindt ze fijne plekken om naartoe te gaan. Het is wel de vraag wat hier de komende jaren nog gaat veranderen? “Ik ben er van overtuigd dat ze deze woningen moeten slopen en hier iets nieuws moeten bouwen”, zegt ze. Waar gaat ze wonen als ze over twee jaar moet verhuizen van de gemeente? Ze wil niet in Leiden-Noord blijven, het liefst verhuist ze naar een plek waar veel groen is.

“Ik krijg soms negatieve reacties en waarschuwingen van vrienden omdat ze het hier armoedig vinden en denken dat er veel criminaliteit is. Als ik mensen voor Oudjaar uitnodig, schrikken ze en vragen ze of De Kooi dan wel veilig is. Ik voel mij hier wel veilig.” 

“De Oude Kooi is echt een volkse wijk en ik vraag mij weleens af hoe de Leidenaren die hier wonen, aankijken tegen wijkbewoners met een niet-Westerse achtergrond. Ik zou dat willen onderzoeken, maar ik vind het spannend om alleen te doen. Ik doe dat liever samen met iemand. Wellicht zijn er ook vooroordelen over mij omdat ik hier antikraak woon? Misschien wordt er gedacht dat ik helemaal geen geld heb terwijl ik juist nu kan sparen; ik hoef geen duur appartement aan de gracht.”

“Ik ben er van overtuigd dat ze deze woningen moeten slopen en hier iets nieuws moeten bouwen.”

info@weareleiden.com 

We Are Leiden wordt
ondersteund door:
Gemeente Leiden

Volg ons op social media:

MENSEN
VERBINDEN,
VERHALEN
MAKEN

We Are Leiden gebruikt verhalen die leven in de stad en haar wijken en geeft deze een podium. Het motto 'mensen verbinden, verhalen maken' staat bij ons centraal en zal dan ook altijd in onze projecten terug te vinden zijn.